Μια μικρή ιστορία σαν παραμύθι…

Ήταν κάπου εκεί, στο 1960, όταν ο μπάρμπα Γιώργος ο Μαστροζάννε και η σύζυγος του, η κυρία Αγγελική, πήραν την απόφαση, κοντά στις άλλες δραστηριότητες της καθημερινότητας, να στήσουν ένα μικρό στέκι, στο ιδιόκτητο χωράφι, πάνω στο «κύμα», στο μικρό κόλπο της Αγίας Μαρίνας, στην Άνδρο.

Η περιοχή, που απέχει ελάχιστα από το Μπατσί, δεν ήταν εύκολα προσβάσιμη. Από ένα μονοπάτι μόνο και από τη θάλασσα θα μπορούσε να φτάσει κανείς. Πρώτοι επισκέπτες αυτού του μικρού καλυβιού- καφενείου, κάποιοι ψαράδες που ξαπόσταιναν μετά το «όργωμα» της θάλασσας και κάποιοι τουρίστες της περιπέτειας. Ξένοι αστοί που έφταναν στο νησί με τα ιστιοφόρα τους, ψαροντουφεκάδες και κάποιοι ανέμελοι, κυρίως δημοσιογράφοι και καλλιτέχνες που έψαχναν τη γη της επαγγελίας!

Φτωχό το «μενού» της εποχής. Χωρίς κουζίνα το «μαγαζί.» Όλα γίνονταν έξω από το καλύβι. Κάτω από ένα στέγαστρο. Πάνω σε μια γκαζέρια!

Ακάματη και αγέρωχη η κυρία Αγγελική σέρβιρε τους πελάτες. Μια ντομάτα από το διπλανό μποστάνι, λίγες ελιές, τυρί σπιτικό από τα πρόβατα της φαμίλιας και φυσικά τις ντόπιες σπεσιαλιτέ: Φουρτάλια και κολοκυθόπιτα. Ότι μπορούσε δηλαδή να φτιάξει το τηγάνι! «Μεγάλος ο κόπος, μεγαλύτερη η χαρά όμως...!» Θυμάται. Στις «καλές μέρες», που και που, το μενού είχε και ψάρια. Όσα θα έβγαζε η βάρκα του μπάρμπα Γιώργου που η κύρια ευθύνη του ήταν η ρακί! Με άρωμα από αγριόσυκο και αχλάδι! Σπιτικό και αυτό! Και για το τέλος, γλυκό του κουταλιού, από τα χέρια της κυρά Αγγελικής, προσφορά του «καταστήματος», όπως και η τελευταία ρακί για…το δρόμο!

Το στέκι δεν άργησε να γίνει γνωστό, σε «μυημένους» όμως. Για αυτό και σήμερα «κρατάει» ακόμη κάτι, από το άρωμα εκείνης της εποχής! Οι «μυημένοι» από το ΄78 που άνοιξε ο δρόμος -που συνδέει το Μπατσί με την Αγία Μαρίνα-υπέκυψαν στην εξέλιξη και αναγκάστηκαν να μοιραστούν το «μυστικό» τους. Ο ένας έφερε τον άλλο. Η περιοχή άλλαξε, γέμισε σπίτια, όχι όμως με τρόπο βάναυσο.

Το καλύβι των Μαστροζάννε άλλαξε και αυτό. Έγινε ταβέρνα. Μια ταβέρνα πάνω στο κύμα, στο στυλ όμως του ΄60. Με νόστιμη κουζίνα. με σπιτικό φαγητό και φρέσκα ψάρια, από τη βάρκα του θηριώδη καπτά –Γιάννη, η Γιαννούλη, έτσι είναι γνωστός, γιου των Μαστροζάννε, δεινού ψαρά και κυνηγού. Στο πλάι του, η γλυκιά Μαρία, η γυναίκα του, η αρχόντισσα της κουζίνας, που ξέρει τον τρόπο για να μη χαθεί τίποτα από την ιστορία και την παράδοση αυτού του χώρου. Και βέβαια, η γιαγιά- πια- Αγγελική, ζώσα εικόνα του χθες, αγέρωχη και ακάματη, όπως και τότε! Παρούσα! Παντού!

Στα πρώτα σκαλιά της ταβέρνας για το καλωσόρισμα, στην κουζίνα, αλλά και στο πίσω μέρος του ιστορικού στεκιού, όπου τώρα πια, έχει μείνει ένα μέρος του παλιού λαχανόκηπου, που εξακολουθεί όμως να τροφοδοτεί με πλούσια ελέη την κουζίνα.

Στο μεγαλύτερο μέρος του, χτίστηκε η μικρή ξενοδοχειακή μονάδα, με πέντε δίκλινα δωμάτια και τις πέντε μικρές «σουίτες», με δυο δίκλινα δωμάτια η κάθε μια. Όλα τα δωμάτια «βλέπουν» στη θάλασσα και από το μπαλκόνι τους ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει το μοναδικό ηλιοβασίλεμα, με τον ήλιο να «πέφτει» πίσω από τα Γαυριονήσια, η το μεγάλο «μπράτσο» του λιμανιού στο Γαύριο, αλλάζοντας, από λεπτό σε λεπτό, τα χρώματα, στο υπέροχο αυτό σκηνικό του Αιγαίου. Με τη «μάνα- θάλασσα», όπως τη λέει η γιαγιά Αγγελική, να σε γαληνεύει και να σε ταξιδεύει σε χιλιάδες προορισμούς…

-Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;
-Ζει γοργόνα μου, λέει η γιαγιά Αγγελική, ησύχασε! Ζει και ταξιδεύει, έχει μεγάλο μπάρκο ακόμη…